In het Zuid-Indiase dorp Gumatapura, op de grens van Karnataka en Tamil Nadu, vond deze week opnieuw het jaarlijkse Gorehabba-festival plaats. Een religieus spektakel waarin honderden mannen elkaar bekogelen met koeienpoep.
Volgens de traditie brengt het gooien van mest geluk, gezondheid en spirituele reinheid. Volgens iedereen met een neus is het vooral een wonder dat er nog iemand ademhaalt.
Het festival volgt direct op Diwali, het feest van licht, en fungeert als het aardse tegengif: één dag later dooft Gumatapura symbolisch het licht en zet het dorp zichzelf tot aan de enkels in wat de koe van het jaar heeft achtergelaten.
Van mest tot mirakel
Het begint bij zonsopkomst met een grootschalige mestinzameling: bewoners trekken met manden en kruiwagens door de omgeving om verse vlaaien te verzamelen. De oogst wordt bij de tempel gezegend met bloemen, water en een minimum aan twijfel. Vervolgens wordt het hele goedje naar het dorpsplein gereden. Een soort Glastonbury, maar dan zonder muziek en met 200% meer substantie.
Zodra de priesters het sein geven, verandert het veld in een bruine storm van brokken en overtuiging. Mannen, jongens en grootvaders rennen elkaar tegemoet in wat het midden houdt tussen een ritueel en een reukoffensief.
De naam Gorehabba betekent letterlijk “feest van de mest”, maar het eerste deel, gore, voelt als een Freudiaanse verspreking van het universum. Want ja, het ís goor. Geen metafoor, geen vertaling, gewoon een feit met textuur.
De modder die geen modder durft te zijn
De lokale krant Mysuru Mithra schreef diplomatiek dat het om een “modderritueel” ging. Dat is beleefde journalistiekstaal voor “we willen niet het woord poep in de kop”.
Toch gaat het precies dáárom. Gorehabba is het tegenovergestelde van wellness: waar de rest van de wereld zich ‘ontgift’, smeert Gumatapura zich vol. Geen detox, maar retax. Een zuivering die ruikt naar landbouw, geloof en een beetje naar maandagmorgen na een weekend Lowlands.
Na afloop wordt het veld schoongespoeld, maar de lucht blijft hangen. Als herinnering dat niet alles wat stinkt, verkeerd hoeft te zijn. En ergens, in een redactiekamer, tikt iemand nog steeds het woord modder, omdat de waarheid gewoon te smerig is voor de krant.
